Een verslag… (gemaakt zaterdagavond 30 april)

Toen we aankwamen in het kamp zagen we hem al direct. Een Portugees, 55 kg, een maillot onder zijn sportbroekje. Wat direct opviel was zijn enorme vooruitstekende kin en die ogen… Ogen waar je in kijkt en alleen maar een donkere leegte ziet. Die wordt nummer 1 wist ik. Kan niet denken en alleen maar rammen. Spreekt natuurlijk geen woord over de grens. Waar blijven toch die nieuwe talenten die het af kunnen zonder het "oortje" waarmee ze in direct contact staan met hun teamcaptain? Nu aanvallen, nu terugvallen, nu water halen, nu linksaf etc. Waar zijn de Breukings, Zoetemelken en Jan Jansens. Die konden hun mondje en hersens tenminste zelf gebruiken. Deze beste Portugees dus niets van dit alles.

Vandaag op 50 km na de start en een half uur voorsprong hoorde ik hem achter me aankomen. Een klapperend geluid. Dat moet die centenbak zijn dacht ik. Voordat ik het antwoord op mijn gedachtenvraag zag ik de centenbak met hem erachter. Hij keek me aan. Ik keek wederom diep in een leeg groot donker gat achter door zijn ogen. Kijk dacht ik, nu is hij in topvorm. Nog enige tijd keek in naar het lichte lichaampje en zijn kromme beentjens voordat hij in de verte verdween..Ik nam me voor maar weer lekker van mijn eigen tocht te gaan genieten en er 's avonds maar eens een verhaaltje van te maken….

Welterusten vanuit een *hotel zonder ramen en stinkend warm…