Afgelopen weken ben ik weer iets meer kilometers aan het maken. Gemiddeld zo'n 150km per week op de mountainbike en dat voelt goed. Soms toch echt vermoeid en vorige week donderdag na mijn werk bijna een echte hongerklop…( snackbar in bunnik leeggerooft )

Ik moet zeggen dat het bijna onmogelijk is om met zo'n uitgebreid gezin te plannen en uren vrij te maken voor trainingen. Daarom veel woon-werk verkeer en ik ben van plan om de winter door ook wekelijks 2 maal de auto te laten staan.

Volgend jaar wil ik weer een aantal marathons gaan rijden met als hoogtepunt de Trans Germany.

Ik zal weer proberen de updates op het blog te plaatsen.

Groet,

Reinhard

Dag 2 was loodzwaar. Ik weet niet precies op dit moment hoe lang ik erover gedaan heb. Dat maakt mij nu even niet uit. Ongeveer 45 min. na mij zijn Tim en Bob gefinished. Tim kreeg op 80 km pech met zijn derailleur. Het uitzicht van vandaag was fantastisch. Grote vergezichten met vele kleuren, geluiden en geuren. Het landschap wordt vooral gekenmerkt door grote keien. Van die hunnebed gevallen. Ook de met steentjes gestapelde muurtjes moeten eeuwen oud zijn. Geen muurtjes zoals in Schotland maar van  die keien van 60 tot 100 kg die op en naast elkaar gestapeld zijn. Je fietst hier uren zonder iemand te zien. Af en toe rijden we door een dorpje maar daar is niemand te zien. Waarschijnlijk omdat het zondag is. En als we er een paar zien begrijpen ze er niets van.

Bob en ik zijn gevallen. Gelukkig geen fysieke schade. En vallen hoort er nu eenmaal bij als je dit doet. In het begin van de stage gingen we hoog de bergen in en kregen we een afdaling voor onze kiezen met grote platen steen en keien. Rechts op een meter een diepe afgrond. Omdat het had geregend adviseerde de tour director om daar te lopen. Denkend aan mijn familie en werkgever ben ik dus keurig gaan lopen. Maar velen waaronder een Afrikaanse vrouw van 52 deden het gewoon fietsend. Waarschijnlijk heeft ze geen kinderen (meer?) en is haar man kostwinner

We kwamen ook een groep van 25 man nederlandse motorrijders tegen die met crossmotoren hetzelfde pad deden. Dus ook die gevaarlijke afdaling. En zo hadden we groots respect voor elkaar passies.

Het hotel hier (vraag me niet in welke plaats) is fantastisch en ziet er westers uit. Een goede kamer die ik overigens met Tim deel. Uiteraard lag ik direct in bad. Tim dook er een uur later in (toen ik er al uit was haha)

Morgen de derde zware dag. Daarna moet het iets minder zwaar worden zeggen ze. Maar dan hebben we al wel zo'n 350 km in de benen,

Caspar is overigens op het moment van dit schrijven nog buiten en is nu aan het ervaren wat echt afzien is. Misschien geniet er met volle teugen van…..

Mbt Tim, Bob en mijzelf vinden we het nog steeds fantastisch dat we hier aan kunnen en mogen deelnemen. We gaan ons nu voorbereiden op de tocht van morgen die heel zwaar wordt. 3800 hm en 105 km waarvan de laatste 15 een downhill. Dat is link want dan ben je flink vermoeid van de afschuwelijke klim tussen de 50 en 75 km.  Tjonge, tjonge wat krijgen we toch waar voor ons geld!

Ik ga nu naar de massagetafel en daarna diner etc.

Voor een ieder welterusten en denk aan ons want dat doen we ook (soms) met jullie.

Groet,

Arthur, namens Tim, Bob en Caspar

PS; Caspar is binnen. Helemaal gesloopt maar heeft het hoogste woord en kan er maar niet over uit hoe mooi het allemaal is en hoe het is om een bandje te vervangen in Portugese hoogegebergte…

Een verslag… (gemaakt zaterdagavond 30 april)

Toen we aankwamen in het kamp zagen we hem al direct. Een Portugees, 55 kg, een maillot onder zijn sportbroekje. Wat direct opviel was zijn enorme vooruitstekende kin en die ogen… Ogen waar je in kijkt en alleen maar een donkere leegte ziet. Die wordt nummer 1 wist ik. Kan niet denken en alleen maar rammen. Spreekt natuurlijk geen woord over de grens. Waar blijven toch die nieuwe talenten die het af kunnen zonder het "oortje" waarmee ze in direct contact staan met hun teamcaptain? Nu aanvallen, nu terugvallen, nu water halen, nu linksaf etc. Waar zijn de Breukings, Zoetemelken en Jan Jansens. Die konden hun mondje en hersens tenminste zelf gebruiken. Deze beste Portugees dus niets van dit alles.

Vandaag op 50 km na de start en een half uur voorsprong hoorde ik hem achter me aankomen. Een klapperend geluid. Dat moet die centenbak zijn dacht ik. Voordat ik het antwoord op mijn gedachtenvraag zag ik de centenbak met hem erachter. Hij keek me aan. Ik keek wederom diep in een leeg groot donker gat achter door zijn ogen. Kijk dacht ik, nu is hij in topvorm. Nog enige tijd keek in naar het lichte lichaampje en zijn kromme beentjens voordat hij in de verte verdween..Ik nam me voor maar weer lekker van mijn eigen tocht te gaan genieten en er 's avonds maar eens een verhaaltje van te maken….

Welterusten vanuit een *hotel zonder ramen en stinkend warm…

Een update uit Portugal,

Bob, Caspar en Tim zijn al naar hun bedje. Dus kan ik mooi mijn tijd gebruiken voor deze update. De vlucht woensdag is prima verlopen. We kwamen met mooi weer aan. Werden keurig  van het vliegveld gehaald en naar het hotel gebracht. 's avonds in een restaurant aan de haven zalig gegeten. De volgende dag site seeing in hop on hop off bus. We waren zeer onder de indruk van de schoonheid van Lissabon. Om 16.00 was het verzamelen voor de bustour van Issabon naar Braganca. Braganca ligt in Noord Portugal en is de startplaats. Een vreselijk lange busreis waar we 's nachts 0100 aan kwamen. Direct in ons mandje dus. En vandaag dus de dag met kennismaking met de andere riders en de organisatie, briefings, fiets weer samenstellen etc.  Alles is voor elkaar. De fietsen zijn heelhuids overgekomen. Caspar had nog een akkefietje met een taxi chauffeur die dacht dat hij in de taxi zat en al gas gaf toen hij nog aan het instappen was. Een flinke tik tegen zijn enkel maar had verder geen gevolgen. Het rijdersveld ziet er sterk uit dus we staan op scherp!

Vandaag ook uitleg gekregen over het gebruik van de garmin gps. De routes zijn door de organisatie geladen en we hebben vandaag nog een proefritje gemaakt. Alles werkt nu en we voelen ons voldoende gexefnformeerd om de reis aan te kunnen. Ze waarschuwen ons vooral voor de eerste drie dagen. Die zijn het zwaarst! Dus we zijn gewaarschuwd.

Helaas zal het de eerste drie dagen gaan regenen. Daarentegen zal het minimaal 15 graden zijn dus kunnen we wel wat hebben. De eerste stage is 142 km met 3800 hoogtemeters.  Men verteld hier dat het de zwaarste etappe is. We zullen het wel zien. Als we maar genieten.

 Nogmaals, de sfeer zit er goed in. We zijn er alle vier klaar voor en hopen een onvergetelijke tour te gaan beleven. Ik weet dat er morgen na de eerste stage geen wifi aanwezig is in het hotel dus zal de volgende update pas minimaal over twee dagen zijn. Het is hier boven in Portugal nogal een remote gebied met veel armoede dus is Internet nog niet overal aanwezig. Tijdens ons proefritje van vandaag zagen we al de armoede en de uitgestrektheid van de natuur.

 Ik ga nu ook maar eens naar mijn kamer. Het grote licht even aangooien, TV aanzetten met vol volume en eens aan Tim vragen of ie al lekker aan het snurken was…..

Groet,

Arthur

Carnaval duurtraining

Afgelopen week had ik al wat voorbereidingen gedaan voor dit weekend. Plan was om met de Garmin navigatie een track te rijden die van te voren ingegeven was.
Richting Eerbeek ( volgende week…), met een redelijke grote groep stonden we rond 8 uur klaar bij het Valleikanaal en konden vertrekken.

Tim en Arthur waren appart aan het trainen bij de marathon van Ruinen ( 100km ) http://connect.garmin.com/activity/71558508

We rijden de klompjesroute en steken over naar Lunteren om daar via een vrij rechte lijn door te rijden naar Otterlo. De route voor volgende week geloof ik wel! Dus ik stuur het bos in om af te wijken en leuke paadjes op te zoeken.
We rijden in een prachtige omgeving met ook nog eens een fijn zonnetje erbij.

Na wat spelen zijn we bijna bij Otterlo en draaien om zodat we ook nog even bij Wekerom op het zand kunnen kijken en de Goudsberg kunnen beklimmen.

Uiteindelijk iets minder lang door gereden en op 70km uitgekomen.

Donderdag 03 maart 2011,

Marc T. stuurt mij 's avonds een berichtje of ik ook al om 7 uur op de fiets zit? Dat was al de bedoeling en met zijn tweeen is natuurlijk leuker. We spreken af om 7:15, ondertussen ga ik verder met het schoonmaken van mijn remklauwen en de zuigers. De banden vervang ik voor de 2.0 Furious Fred, de komende tijd ga ik tich wat meer afwisselen tussen bos en weg en dan loopt zo'n dunne band veel beter.

De binnenband moet ik met enig geweld uit de Rocket Ron trekken door de resten latex die daar nog in zitten. Ik twijfel dan al of de band nog wel heel is gebleven.

'S ochtends zit er nog maar weinig lucht in de voorband en pomp ik hem even bij. Na een half uurtje fietsen moet hem toch even vervangen. Verse band erin en door, om 8:00 exact zijn we bij Mark waar we verzamelen.

Het is vandaag maar een klein groepje met Arthur voorop, hij leidt ons over veel licht bevroren ruiterpaden. Met mijn banden niet heel confortabel maar wel goed te rijden. Het tempo ligt dan ook best hoog.

Als we om 9:40 richting huis rijden en oversteken ( door rood ) bij Austerlitz  kunnen Dick en ik nog net doorrijden en moet de rest even wachten. Ik voer het tempo meteen op maar ga niet in het rood rijden.  Dick gaat in mijn wiel zitten en ik ga proberen om weg te blijven bij de groep. Het tempo ligt zo rond de 38km/u  en als ik om kijk heb ik ook een gaatje met Dick, dus nog een schepje erbovenop.

Het gat wordt groter en achter Dick is Marc T blijkbaar ook gaan rijden. Die zag Dick en dacht daar naar toe te springen maar had verwacht dat hij er 2 tegelijk kon pakken. De groep komt niet terug en met een minuutje voor sprong kom ik aan bij de streep.

Afstand: 56km

Duur 2h23

Reinhard

Afgelopen woensdag was het zover, eindelijk weer eens op de fiets naar  mijn werk. Om 7:30 zat ik op de fiets, goed aangekleed, te genieten. Rustig aan via de bekende route naar mijn werk. Net voor Bunnik komt de zon er doorheen en lijkt het toch echt op voorjaar. Het kan niet lang meer duren voor we echt kunnen genieten van mooi weer. Na 1h13 ben ik op kantoor. De hele dag kijk ik naar buiten en heb ik zin om weg te gaan, helaas dwingt het werk mij om tot 16:30 te blijven. De terugweg begint met heel veel wind en het is nog steeds koud. Achter het raam lijkt het toch lekkerder weer.

Eenmaal in het bos is het weer relaxen, geen last van de wind en het mooie licht van een ondergaande zon die over de heide heen straalt. Ik rij rustig aan naar huis en maak geen haast.

Afstand 2 * 32km

Duur: 2h25

Reinhard

Een aantal van de DBS mannen gaat dit voorjaar de Transportugal rijden en dat betekent ook nieuw materiaal. En wat voor materiaal….

Grote wielen is de trend en ze gaan ervoor. Bracht Tim nog net voor de jaarwissel nog een cannondale Flash Himod unlimited ( 26inch ) mee. Nu staan er 2 Trek Superfly100 Gary Fishers bij de collectie en een Cannondale Flash Himod1 29er.

Wat een heerlijkheid al die nieuwe fietsen, ik kijk mijn ogen weer uit, terwijl mij fietsje net een jaar oud is. We rijden nu wel in een soort elite ploeg met al dit top materiaal dat iedere week minimaal 2 keer uit gelaten wordt.

Zo ook weer vanochtend al liep de allereerste rit voor een van de Supervlaaien niet goed af. Op een pad met veel los hout na de kap frummelde Cas zijn achterderailleur door zijn achterwiel. Het derailleurpad brak af en lijkt zijn werk te hebben gedaan. Op het eerste gezicht is de derrailleur nog heel alleen heeft de achterbrug wel gelijk een flink litteken. Maar hier kan je niks aan doen en overkomt iedereen wel eens een keer.

FoTo's van de beautys:

 
Deze foto bekijken
 

04 Februari 2011,

Wat doen veel fietsers in de winter als het vriest…… juist schaatsen. Zo ook ik sinds een jaar. Naast het mountainbiken een hele leuke afwisseling. Dit seizoen ben ik sinds begin november iedere maandagavond op de schaatsbaan geweest. Eerst in Utrecht op de Vechtsebanen en toen er eenmaal ijs lag op Biddinghuizen waar je een fantastisch rondje heb liggen van 5km kunstijs.

Een aantal vrienden is ook elfstedenlid en schaats al een aantal jaar achter elkaar op de Weissensee ( Spielplatz derrrrrr natur ). Dat leek mij ook wel wat dus ben ik daar dit jaar ook heen geweest. Had ik genoeg duurtraining gedaan??? Het was voor mij een groot onbekend avontuur, hoe voelt 200 km schaatsen aan. Nog nooit meer dan 60km achtereen gereden dusssss.

Op 4 Februari om 7:00 stond ik klaar in een schitterend decor, -14 graden, de zon die langzaam opkomt met een strakblauwe hemel en een ronde van 25km ijs tussen de oostenrijkse bergen. Ik reed mee met de ploeg van Wouters Totaal Afbouw.

Ik heb genoten maar voelde na 50km al wel dat mijn rug de zwakste schakel was. Dat ik bij 94 km in een scheur stap en een snoekduik voorover maak doet mijn rug nog minder goed. Daarbij komt dat ik net een gaatje dicht wilde rijden dus de groep zag het niet gebeuren.

Gevolg, ik moet alleen verder, ik zie de groep zo'n 2 kilometer voor mij schaatsen en heb er dan flink de pest in en denk bij de finish van 100KM even om af te stappen, maar het gaat nog dus niet zeiken en doorrijden.

Na 11 km alleen komt er een grote snelle groep voorbij en ik haak aan, amai!!! die gaan hard. Maar even doorbijten en aanhaken dit bleek uit eindelijk de 2de snelste groep te zijn. Ik lift mee tot ik weer in mijn oude groep terechtkom.

Daar rij ik nog 2 rondes mee maar dan is bij de koek, nou ja mijn rug echt op. Ik ben zo stijf als een stok en bewegen doet pijn. Omdat ik weet dat mijn rug de zwakte is besluit ik bij de 150km passage af te stappen.
Het is voor mij geen Heilig Moeten die 200 dus ik vind het mooi.

Maarrrr volgend jaar met iets meer specifieke voorbereiding MOET het wel! I'll be back

Vanmorgen weer vaste prik, met de DBS op stap. Na een vermakelijke mail correspondentie over de nieuwe fiets van Tim, en daarbij heel wat gedurfde uitspraken, was het vanochtend opmerkelijk rustig. De meeste mannen draaien zich liever nog eens om ipv de regen op te zoeken.
Wie er wel waren, de helden natuurlijk, Mark, Theo W, Dick, Ed, Frank V. en ikzelf.
Mooi groepje om 8:15 vertrekken we in de schemer en slingeren tussen het ochtendverkeer naar het bos. Als we een paar kilometer hebben gereden krijg ik een tak in mijn achterwiel en die slaat meteen vast. Ik stop direct met trappen en Thoe knalt dan ook nog een achterop.
De tak zit in mijn derailleur en die is flink verbogen, ook het derrailleurpad ( frame want een oude KLEIN ) is verbogen. Ik kan hem nog een beetje fatsoenlijk terugbuigen waardoor ik in ieder geval verder kan fietsen.
Na een uur en 15 minuten spelen besluiten we de weg terug weer in te zetten. Op de terugroute rijden Ed en Mark gezellig naast elkaar en zitten te kwekken. Ed, die na lange tijd weer terug is, moet duidelijk nog wennen aan zijn fiets. Midden in een grote modderplas gaat hij erbij liggen. Als we verder rijden geef ik even gas om het gat naar Theo en Frank dicht te rijden. Vorige week was het Theo die samen met Mark ervandoor ging, dat kan ik ook dacht ik. Als ik bij Theo kom zie ik dat er een flink gat is naar Mark, Ed en Dick, ik stel dus voor "ontsnapping?", waarom niet is het antwoord. We hebben nog een paar overzichtelijke lange stukken in het bos te gaan en dan de vaste route richting "de Mof". Wij rijden lekker door en zien dat Mark nog steeds zit te suffen. Dus met z'n drieen bij elkaar blijven en het gat groter maken.
Pas als we het bos uit zijn en richting de Grift rijden heeft hij het pas door. Eenmaal op de weg kunnen we lekker doorrijden en zie ik dat het plan gaat slagen. Mooi koekje terug van vorige week.

Heerlijk gereden en lekker nat geregend.